هبع هبل هبو


1. (هبل)

هَبِلَتْ, inf. n. هَبَلٌ: see عَمِلَ.


8. (اهتبل)

اِهْتَبَلَ: see 5 in art. حفو.

verb form: 8.(signification - A2)

هَيْبَلِىٌّ

هَيْبَلِىٌّ A Christian monk: see أَبِيلٌ.


مَهْبِلٌ

مَهْبِلٌ The place of gestation: see a verse cited voce مَحْبَلٌ.