هبع هبل هبو


1هَبِلَتْ

, inf. n. هَبَلٌ: see عَمِلَ.

8اِهْتَبَلَ

: see 5 in art. حفو.
I. q. تَحَيَّنَ. (TA.)

هَيْبَلِىٌّ

A Christian monk: see أَبِيلٌ.

مَهْبِلٌ

The place of gestation: see a verse cited voce مَحْبَلٌ.